Dossiers > Navette Spatiale

Navette Spatiale --- Dossiers

vertaald door BabelFish

< Mirage IV
Rafale >

Navette Spatiale

Navette Spatiale STS (Space Deportatie System, voor ruimtesysteem van vervoer), waarvan NASA de toepassing waarborgt, is het eerste systeem van opnieuw te gebruiken lancering dat ooit door de mens werd verwezenlijkt. De studies betreffende dit systeem, die tot de jaren 1967-1968 teruggaan, leidden tot een belangrijke vergadering, die in 1969 wordt gehouden, waarin een dertigtal technische studies betrekking hebbend op een ruimtependel werd onderzocht. De eerste configuratie die voor het toekomstige Amerikaanse ruimtevliegtuig wordt gekozen, was aan die van een watervliegtuig verwant dat van lage en rechte vleugels is voorzien. Zij ruimde het veld voor een delta zonder staart in 1970, maar tot de budgettaire beperkingen verplichtten de technici om de omvang van het apparaat te verminderen. De omvangrijke interne reservoirs waarin de vloeibare waterstof en de zuurstof opgeslagen moesten worden werden vervolgens vervangen door een buitenlands reservoir uitgeschakeld. Aangezien de anaérobies reactoren worden opgegeven, de pendel moest Orbiter in de dampkring doordringen en landen zonder voortstuwingssysteem, hetgeen het nooit verwezenlijkte zwaarste zweefvliegtuig ervan deed. Deze wijze om te handelen evenals verwijdering op de reddingsdop bestemd voor de bemanning maakten het mogelijk om de betalende last aanzienlijk te vergroten.

Navette Spatiale In januari 1972, keurde president Nixon het project STS goed dat, door de mogelijkheid te bieden om in belangrijke verhoudingen het aantal taken te vermenigvuldigen die door dezelfde draagraket worden gewaarborgd, het mogelijk maakte om op opmerkelijke wijze de kosten van elke ton te verminderen die in sfeer wordt geplaatst. Te midden van de jaren tachtig, vertegenwoordigden bovengenoemde kosten de helft van die van een conventionele draagraket, en, voor zover men het weet, betaalde de US Luchtmacht dezelfde prijs dan om het even welke burgerlijke klant van NASA.

Van de belangrijke markten in 1972-1973, aangezien Rockwell met de ontwikkeling van de pendel belast is geweest waren voorbijgaan Orbiter, Morton Thiokol van de motor-raketten aan poeder en Martin-Marietta van de vloeibare reservoirs waterstof en zuurstof. Elke motor-raket aan poeder heeft een lengte van 45,46 m, weegt 586.050 kg en levert een gedrang van 1.497.000 kg. Het inspuitstuk van dit element is verstelbaar om een controle van de baan van vlucht toe te laten gedurende de eerste fase van de lancering. De hydraulische systemen die de oriëntatie van elk inspuitstuk bepalen worden verbonden met het systeem van elektrische bestellingen van vlucht door middel van de automatische piloot. Motor-raketten aan de poeder houden op met twee minuten na het vertrek te werken vervolgens worden uitgeworpen door acht scheidingsmotoren van 10.000 kgp (4 aan de voorkant en 4 aan de achterkant). Zij hebben in hun daling door een parachute van stabilisatie vervolgens door een parachute van remmen in drie elementen afgeschreven. Eens teruggekregen in de oceaan, worden de motor-raketten aan negen overhandigd teneinde voor volgend TIR te kunnen opnieuw gebruikt worden (hun duur van leven wordt op een twintigtal lancering) geschat. Het reservoir brandstof bevat 617.775 kg vloeibare zuurstof en 103.255 kg vloeibare waterstof. Door de zeer geringe dichtheid van dit laatste product, is het reservoir waterstof omvangrijker dan die waarin de zuurstof wordt opgeslagen. Het volledige geheel, dat perfect wordt geïsoleerd teneinde elke vlucht te vermijden, bereikt de totale massa van 750.980 kg. Losgelaten aan de approximatieve hoogte van 110 km, weinig tijd voor de inzet in sfeer, d.w.z 8 minuten na de lancering, is hij niet invorderbaar.

Navette Spatiale De drie motor-raketten die de pendel uitrusten, worden te wijten aan Rockwell Rocketdyne Verdeling, door de zuurstof gevoed en de waterstof vloeibaar afkomstig uit het reservoir beschrijft hoger. Zij kunnen direct sinds de cockpit besteld worden en kunnen gedurende vijfenvijftig opeenvolgende vluchten gebruikt worden. Het gedrang dat zij op het niveau van de zee, dat wil zeggen op het moment van de lancering leveren, bedraagt 189.290 kg; zij beloopt 232.245 kg in de ruimteleegte. Één van de voornaamste kenmerken van deze motoren is hun zeer hoge werkingsdruk, die 3.190 kg/cm2 in de pomp aan waterstof en 1.475 kg/cm2 op het niveau van de verbrandingskamer bedraagt. De implementatie van dit gerei vormde één van principalespremière keer in de geschiedenis van de mensheid dat zo'n macht aan een voortstuwer werd gevraagd.

Van zijn kant, de ruimtependel doet Orbiter zich als een delta zonder staart aan de vrij gedrongen vormen met afgerond kanten van aanval en plat gemaakte lagere oppervlakte voor. De cel werd gedeeltelijk door Grumman (wat de vleugels) en door Algemeen Dynamics/Convair verwezenlijkt (voor de romp). Zij werd in legeringen van aluminium bewerkt, aangezien elke vleugel van twee élevons is voorzien. Fairchild Republic heeft het verticale staartulak ontwikkeld dat een roer van directie bevat waarvan beide elementen als remkleppen dienen wanneer zij open zijn. De ruimte tussen de vleugels en élevons wordt door panelen van titanium en Inconel (legeringen van neaux van titanium en Inconel (legeringen van nikkel) bestand tegen de zeer hoge temperaturen stroomlijnd.

Navette Spatiale Wordt de Hele rest van de cel, buiten de voorruit van de stuurcabine, van een warmtebescherming bekleed, in dit geval van de dakpannen om zich tegen verplichtingen en belangrijke temperaturen te verzetten. De kanten van aanval en de neus van de pendel worden in vezel van koolstof bewerkt om temperaturen van 1.430 °C te dragen op het moment van de terugkeer in de atmosfeer.

Bestaat de afdeling die voor de bemanning is gereserveerd, uit drie niveau's. Het hogere niveau, die van de besturingscockpit, beschikken over een dubbele bestelling. Die van het midden omvat drie zetels, banken, toiletten, een keuken, van de ruimen aan elektronische installaties en de geïsoleerde deur die tot ruim aan het vracht leidt. In reddingstaak kunnen de banken door drie aanvullende zetels vervangen worden. Uiteindelijk beschermt het derde niveau, het laagst, het systeem van conditionering van lucht en de ruimte noodzakelijk voor de rangschikking van de zaken van de bemanning.

Navette Spatiale De pendel werd Orbiter ontworpen om een last van 29.485 kg op een sfeer aan 185 km van de Aarde, of een last van 14.515 kg in poolsfeer, ofwel een last van 11.340 kg aan 500 km van hoogte te zetten. De betalende last, die zeer in functie van de geleide taken gediversifiëerd kan worden, wordt in een groot centraal ruim van 18,29 m van lengte opgeslagen waarvan de doorsnede 4,57 is bereikt die, meter Dit ruim van twee deuren in sandwich van nest van honingbijen van grafiet-époxy is voorzien, en zij bevat een arm manipulator aan de voorkant, op de linkerkant (een tweede arm kan aan de rechterkant in geval van noodzaak opgesteld zijn). Bovengenoemde arm wordt uitgerust met een t.v.-camera. Verschillende andere camera's werden, waarvan een in kleuren, in de besturingscockpit geplaatst, die de controle van de last toelaten.

In de ruimte, het biedt Orbiter de mogelijkheid om door een geheel van motor-raketten van gering gedrang gecontroleerd te worden. Aan de achterkant van dit luchtvaartuig bevinden twee subsystemen zich van orbitale behandeling (WGO, voor Orbital Manoeuvring Subsystem) van 2.720 kgp elk, die brandstoffen en oxydatief gebruikt, speciaal. Zij dienen om te plaatsen het Orbiter op hoge sferen. Het bestellingssubsysteem bestaat uit achtendertig motoren van 395 kgp en twee anderen van 11 kgp, iedereen die door Marquardt wordt vervaardigd en die dezelfde producten branden, dan WGO. De elektrische generatrice wordt door drie reservoirs gevoed brandstof waarin vloeibare zuurstof en waterstof worden opgeslagen. Het systeem van elektrische bestellingen van vlucht van de pendel, die quadruplexé, werd door Honeywell verwezenlijkt.

Navette Spatiale Is de ontwikkeling van STS sinds het begin de zaak van NASA geweest, aangezien het schieten sinds het ruimtecentrum Kennedy wordt uitgevoerd, gelegen op de kaap Canaveral. Wat de landingen betreft, vinden zij aan Edwards AFB plaats, vandaar de pendels tot de basis Kennedy worden teruggebracht. Het merendeel van de afgehaalde lasten had tot hiertoe een specifiek burgerlijke bestemming, ofwel voor NASA zelf, ofwel voor wetenschappelijke of commerciële instanties. Enkele vluchten van de pendel hebben een meer eigenlijk militaire richting gehad. De US Luchtmacht heeft zijn eigen centrum van proef aan Vandenberg AFB, in Californië gebouwd. Deze basis wordt uitgerust om een schieten in hoge en pool sferen toe te laten, met het oog op de taken van toezicht. Één van de plaatsen van proef van Vandenberg, die die meer wordt geplaatst op het zuiden, werd aan het vertrek voor het schieten van raketten Titan III verwezenlijkt. Het complex dat meer aan het noorden wordt geplaatst, was gereserveerd voor het schieten van Minuteman III.

Navette Spatiale Beschikkend over een systeem zoals Space Deportatie System, begon de US Luchtmacht, aanvankelijk, met uit de dienst zijn draagraketten geschikt voor consumptie terugtrekken. In een fundamentele redevoering die in januari 1985 wordt gehouden, ging de president van de Verenigde Staten, Ronald Reagan, met een groei van de middelen van de Luchtmacht inzake STS akkoord en kondigde de volgende evaluatie van ruimtependels van nieuwe generatie aan veel de belangrijkere capaciteiten. Hij deelde eveneens mede dat de Amerikanen draagraketten geschikt voor consumptie, met name van de raketten Titan 34D-7 en veel de machtigere boosters, in verband met het initiatief van strategische defensie gingen blijven gebruiken.

Navette Spatiale In de loop van de recente jaren, heeft het programma van de Amerikaanse ruimtependel talrijke wisselvalligheden gekend. In januari 1986, immers, werd de pendel Challenger, met zeven astronauten aan zijn kant, bij de explosie, kort nadien begin van TIR, van de boosters verloren die het naar de ruimte voortstuwden. Het onderzoek dat na dit ernstige ongeval wordt ingesteld, dat de Verenigde Staten traumatisé heeft talrijke gebreken van het systeem en bepaalde gebrek of onvoorzichtigheden van de fabrikanten betrokken bij het programma getoond. De achterstand die door de Amerikanen ten opzichte van de Russen in de wedloop aan de ruimte wordt opgelopen, na deze echte ramp, heeft zich des te gegraven dat het vervolgens uitgevoerde schieten van raketten zich bijna iedereen door mislukkingen heeft afgesloten. Er is algemene en diepe reconsidération van het programma nodig geweest opdat een nieuwe poging onder maximumveiligheidsomstandigheden ondernomen kan worden. De Amerikanen hebben, om resultaten te bereiken, bijna op duizend dagen moeten wachten. De pendel Discovery heeft aldus de lucht op 29 september 1988 met voor taak kunnen nemen de inzet in sfeer van de satelliet TDRSS-3. Deze eerste taak, die perfect is geslaagd, heeft overeenkomstig de prognoses plaatsgevonden. De dag zelfs waar Discovery de bodem verliet, ondertekende de Amerikaanse staatssecretaris George Shultz een overeenkomst met NASA betreffende het ruimtestation Freedom, dat de Verenigde Staten in een min of meer nabije toekomst willen opstellen.


Feito descobrir sítio

©2000-2019 Olivier
Alle gereserveerde rechten
CNIL : 844304

175 messages dans le Livre d'or.
854 commentaires vidéos.
Page générée en 0.006642103195s.
Meeste gebruikers ooit online : 127 op 27 Septembre 2007 à 22:02:33
-- 4 gasten --

Version Mobile Tweeter Partagez moi sur Viadeo Partagez moi sur Facebook
FR EN DE IT SP PO NL